Last Tango In Korea

De Mooniereis van 1981

 

 

AFLEVERING 13

 

 

61

 

We hebben eerst een poos buiten zitten kletsen. Het eigenaardige was dat ik via Sharon dichter in Hadewychs buurt kwam dan ik had verwacht. In Jeruzalem vormden ze meteen een koppel, dat steeds onafscheidelijker werd. De tijd dat Hadewych onder Patries' invloed leek te staan leek ver weg. Hadewych bleek dezelfde roekeloosheid te hebben als Sharon, ze was in haar element in de derde wereld (als een goed antropologiestudente). Het bleek dat ze op Curaçao was geboren en getogen en gewend jongens die tegen haar op reden (typische vorm van derde wereld-seks) van zich af te slaan. Ze had ook overal schijt aan en Sharon stimuleerde haar daarin. Ze kon woeste gebaren maken en abrupt met haar hoofd draaien, zodat de haren in het rond zwierden, en bulderend lachen. Ik kreeg in allebei steeds meer plezier. Sharon was Hadewychs tegenpool: verfijnd, haast aristocratisch, beslist on-Amerikaans. Ze had een lage stem, sprak zacht, sprak ook heel mooi, geen Amerikaans geknauw; ze lachte ingehouden, ironische trek om haar mond, kon moeiteloos een pokerface trekken. Als iemand bot of dom was kon ze op besliste toon zeggen: he's got no manners en haar neus nauwelijks merkbaar ophalen. Daar zat ook zelfspot bij en ik denk ook spot voor haar moeder, dat was een trut zo te horen. De eerste avond in de oude stad had ik wat Sharon betreft het examen gehaald. Ze zei daarna dat de meeste jongens in zulke omstandigheden het nodig vonden een beschermende houding aan te nemen en dan draaide het er meestal op uit dat ze hen moest beschermen omdat ze bang werden. Ze was het spuugzat, Hadewych was veel leuker en daar ging bovendien iedereen voor opzij. Ze zei dat Steven haar zo was tegengevallen. Ik kreeg nu haar versie van Stevens verhaal. Overdag in de oude stad wilde hij een foto nemen, de Arabieren gingen moeilijk te doen, begonnen aan hem te trekken en toen ging hij in de fout door met lappen te gaan zwaaien, om hen te paaien met geld. Sharon zei dat de haren haar te berge rezen: dit dreigde uit de hand te lopen, één Arabier had de hand al op Stevens camera. Voor hij werd uitgekleed trok ze hem snel weg. Mij verbaasde het ook: hij was in Mexico geweest, hij zou beter moeten weten. Hoe dan ook, het was hier opgevallen dat Pradeep bang was en ik niet. Ik was bovendien in India geweest voor een half jaar, dat waren uitstekende credentials. De toenadering ging echter heel snel veel verder dan dat. Sharon viel niet op jongens, dat was meteen duidelijk. Jongens vielen wel op haar; ze was klein en niet echt een stuk, maar ze had een uitstraling zoals ik zelden heb meegemaakt. Die kleine was absoluut fataal. Dat lag niet aan mij, ik zag hoe anderen reageerden. Ze was innig met Hadewych, maar alle twee waren ze geen lesbiennes tot het einde toe. Ik had heel snel het idee dat door Sharons stimulans Hadewych misschien wel voor het eerst in haar leven op maximale capaciteit ging opereren, schitterend om te zien. Sharon vond haar mooi. Soms kon ze met haar hoofd opzij gebogen peinzend uit de ogen kijken, niet peinzend, stil, alsof ze alles in zich op kon nemen. Die houding was perfect. Het meest onthutsende was dat ze me aan mijn moeder deed denken, ik weet niet hoe. En Sharon deed me sterk denken aan mijn peettante (mijn tweede moeder), ik weet niet hoe. In Jeruzalem drong het tot 

 

62

 

me door dat deze reis echt weird zou worden, nog weirder dan de strijd tegen de Moonies al was geweest. Op deze reis kwam ik dichtbij mensen waar ik zo langs gelopen zou zijn onder normale omstandigheden. Met Sharon en Hadewych ging ik een driehoek vormen, die de hechtste van de reis zou worden. The Dome of the Rock is rond vanbinnen, rondom een grote rots gebouwd van waaraf Abraham, de stamvader van Joden en Arabieren, ten hemel is gestegen. Ik zat naar de Rorschach-vlekken te kijken in het marmer, de mooie letters (het oude verticale schrift), de kleur was blauw, groen. Het was er druk. Je kon onder de rots komen waar vrouwen aan het bidden waren. Ik wist niet goed wat ik er van denken moest, het was mooi, maar er beviel me iets niet, ik weet niet wat, misschien was het te druk. Camera’s mochten niet naar binnen. Erachter was de Al-Aqsa: net als in de Dome hangen Arabieren bij bosjes aan de zijkant. Toeristen mochten alleen rondlopen, niet zitten of liggen, dat is voor de gelovigen. Al-Aqsa had mooie gebrandschilderde ramen, de kleuren waren mooi fel, als Art Deco. Het was een nauwelijks omgebouwde basiliek, sober. Er werd geleden op dat moment en als je te dichtbij komt geven ze je wel het idee dat je er niet bij hoort; we waren vrij snel weg. Hadewych ging ergens anders heen. Ik heb met Sharon nog heel lang op de trappen voor de Damascuspoort gezeten, in de felle zon. We hadden het druk met praten en elkaar vrij direct opnemen. Het was voor ons allebei duidelijk, zonder iets te zeggen, dat er iets beklonken was. Op de trappen praatten we voor het eerst met groot gemak over ons leven. Het verbaasde me dat ze onzichtbaar voor me was geweest in Barrytown, op die ene keer na, terwijl ze toch voortdurend bij Minoo in de buurt was. Minoo was ik heel goed gewaar geweest. Minoo & Sharon waren roommates, in Barrytown waren ze onafscheidelijk. Minoo had de neiging haar te beschermen daar, zei Sharon. Ze was in Barrytown doodsbang geweest, misschien wilde ze daarom wel onzichtbaar zijn. Daar sliep ze ook al vlak bij elkaar, ze klampten zich aan elkaar vast, Minoo leek de sterkere. In Jeruzalem was Sharon echter op eigen terrein. In een klap was ze groot en had ze status en die status zou gestaag toenemen. Haar nachtelijke zwerftochten waren onmiddellijk bekend in de groep. Ze durfde meer dan alle anderen. Iemand hoorde de ene Moonie tegen de andere zeggen: we must watch Sharon, she's very adventurous, maar het was ondoenlijk haar in de gaten te houden.

In Barrytown ging ze met niemand om behalve Minoo en een beetje met Steven, die haar ook beschermde. Met steven had ze de rollen ook in één keer omgedraaid. Ze herinnerde zich het volleybal nog. ze luisterde naar mijn indruk daarvan en stemde in dat ik opgefokt was, maar verder gaf ze geen commentaar; volgens mij hield ze iets achter. Ze was 28, van New York, haar vader een schatrijke zakenman in real estate, bijna miljonair. Ze had een art school gedaan, geswitcht van schilderen naar fotografie. Ze had jaren zelfportretten gemaakt in hotelkamers: ze ging van hotel naar hotel, leefde er een paar dagen in, veranderde de kamer en maakte een foto. Ze was fanaat in de kunst, het was haar leven, haar foto's waren haar kinderen. Ze kende de kunstwereld van New York, had een expositie gehad, in Zoom gestaan, waar ze op af was geknapt – slijmverhaal erbij van promising young artist etc. en de redacteur probeerde haar het bed in te krijgen. Het laatste jaar maakte ze alleen 's nachts foto's, gemiddeld

 

63

 

één per maand. Vlak voor de reis was ze in Parijs, op weg naar Azië: ze was van plan 3 à 5 jaar weg te blijven. Haar vader had haar teruggehaald (daarover dadelijk). De afgelopen 2 jaar had ze in een bar in New Orleans gewerkt als cameragirl. Ik ben de naam van de bar vergeten, het is een van de beroemdste. Het is de hele nacht open, het publiek bestaat uit rednecks die zich total loss zuipen, geweld hing altijd in de lucht, de uitsmijters hadden guns. Hoe je de kerels van je afhield, was jouw probleem. De cameragirls onderling was een harde wereld op zichzelf. De meesten hingen op de rand van prostitutie en je moest je waarmaken. Cameragirls maakten foto's van klanten, de gasten wilden in die tent vereeuwigd worden. De meisjes verdienden geld als water en Sharon zei dat ze geen tijd had het op te maken, daarom kon ze nu jaren weg. Toeristen en celebrities kwamen er ook. Grijnzend zat ze over Keith Richard te vertellen: hij was jarig en een vrouw kwam enthousiast op hem al en zei dat ze ook jarig was. Oh fuck off, was het enige wat hij zei. Vlak voor haar vertrek was ze met een jongen van Devo aan de rol geweest, maar ze had zijn coke en zijn liefde geweigerd, verder was hij wel aardig. Kerels hield ze consequent op afstand, ze was er snel zeker van dat ik niks van haar moest en ik was er zeker van dat ze niks van mij moest, beter kon niet. Ze was naar New Orleans gegaan om New York te ontvluchten, New York was onmogelijk voor haar vanwege toestanden met haar familie (waar ik later het fijne van te horen zou krijgen) en al haar verdere trauma's lagen door. New York was onmogelijk, but it is always home. Ze had in de Lower East Side geleefd, waar ze aan verslingerd was. Vlak voor Barrytown had ze haar beste vriend verloren, een persfotograaf, doodgeschoten in El Salvador. Hij zou met haar trouwen als ze 32 was. Hij had felle kritiek op de art scene en vond dat ze daarr uit moest, maar hij bewonderde haar werk. Ollivier heette hij; hij kon van de meest weirde landen over de hele wereld naar haar toe bellen als hij zich verveelde of eenzaam was. Met hem ging ze Harlem in of the South Bronx. Hij was zwaargewond naar Miami gehaald en alsnog gestorven. Als ze over hem vertelde zag ik Reporter van Antonioni voor ogen. Zo te zien had het een gat in haar geslagen, maar ze hield er verder haar mond over.

Ze zei dat ze in Barrytown wrecked was, net als ik. Op weg naar Barrytown zat ze midden in een helse ruzie tussen haar vader en haar jongere broer over de Moonies. Haar broer weigerde mee te gaan uit angst. Hij had de bibliotheken afgestruind om alles over de Moonies te lezen. Hij was bijvoorbeeld bang dat de Moonies ons willoos zouden maken door iets door het eten te doen. Haar vader was er woedend over. Voor mij klopte iets niet, Sharon vertelde het alsof het gewoon was. Haar vader had betrekkingen met de Moonies en het leek wel of hij zijn hele familie aan de Unified Church uitverkocht. Haar broer, haar zus en haar zwager en zijzelf zouden eerst meegaan. De laatste twee gingen om praktische redenen niet mee. Sharon zei dat de Moonies haar vader probeerden te paaien om zaken met hen te doen. De Moonies hadden door slecht financieel inzicht veel geld verloren in real estate, haar vader moest hen uit het slop halen. Tot nu toe was hij er niet op in gegaan, zei ze, maar ze zei ook dat Reverend Kwak bij hem gelogeerd had en haar vader was diep onder de indruk van hem. Toen ze dat zei gingen de haren bij me overeind staan. Reverend Kwak is de tweede man van de U.C., de rechterhand en eventuele opvolger van Moon. Voor Sharon was het een incident, voor mij was het van kapitaal belang. Sharon had

 

64

 

een blinde vlek wat betreft haar vader – hoe dat kwam daar kwam ik later achter. Ze had zich zelf de laatste jaren verre gehouden van haar vader. Over de Moonies had ze tevoren niet nagedacht, ze zag de reis als een preview van wat haar in Azië te wachten stond. Dat was nog niet alles: haar vader Joe Sauerhoff was een dikke vriend van Joel Grae, een rijke advocaat die achter de schermen voor de Moonies werkte. Ze kende Grae persoonlijk. Ze zei dat hij eigenlijk een interessantere man was dan haar vader, rücksichtslos in zaken, hij zou nog voor de duivel werken. Aan de Moonies had hij schatten verdiend, maar van haar tante had ze gehoord dat hij evengoed in moeilijkheden zat, ze wist niet precies wat. Sharon mocht hem. Hij had haar een keer naar een hotel gestuurd om foto's te maken van een stel oliesjeiks, kennissen van hem. Alleen dat al klopt niet: wat moet een joodse advocaat met zulke lui? Eenmaal binnen werd ze besprongen. Ze probeerden haar te verkrachten, ze vocht zich de kamer uit. Terwijl ze het vertelde werd ze er opnieuw niet goed van. Ik vroeg voorzichtig of ze achteraf niet kwaad was geworden op Grae, maar dat was ze niet. Alweer klopte er iets niet, die die Grae had daar nooit mee weg mogen komen.

Grae & Sauerhoff pasten in een groter kader. De Moonies zijn bezig zich in te werken in de Joodse community van New York, zaken, media en zelfs rabbi's. Haar vader hoopte contact te krijgen met joden binnen de U.C. om de verloren schapen eventueel terug te halen. Ik zei meteen dat dat alleen maar lokaas was, ik kon me niet voorstellen dat haar vader daar intrapt. Volgens mij was het meer een smoes om zich te rechtvaardigen tegenover zijn joodse broeders. Sharon zei dat vrijwel niemand wist dat Grae met de Moonies te maken had en helemaal niemand had enig idee van haar vaders positie. Ze zei dat iets aan haar vader haar verbaasde: hij was fanatiek zionist, steunde onvoorwaardelijk de inval in Libanon en was geobsedeerd door de Holocaust. Dat was het enige waar hij over las, verder was hij een barbaar. Hij haatte Duitsers maar de laatste jaren ging hij veel met ze om, deed zaken met ze en probeerde er zelfs een aan Sharon op te dringen, tot haar stomme verbazing. Het werd steeds sicker. Dat viel samen met zijn steeds nauwere associatie met Joel Grae. Over de hele linie waren de joden gebeten op de U.C. omdat de joden er niet best af komen in hun leer. Later heb ik The Divine Principles erop nageslagen. Daar staat dat de joden maar hebben te boeten voor het ter dood brengen van Jezus, het oudste argument van het antisemitisme. De U.C. is al uit Israël gegooid, waar ze sowieso weinig geduld hebben met sektes. Daarom zaten we ook in het Arabische deel, de sjieke Israëlische hotels hadden ons weleens kunnen weigeren. De Moonies zijn echter hun dogma's aan het herzien, Richardson is met een boek over de joden bezig.

In Holland had ik van Patries via Pedro gehoord dat ze moeite hadden om orthodoxe joden te krijgen voor de trip. Richardson deed er alle moeite voor, maar het lukte hem niet, daarom moest hij het met gewone joden doen, vier stuks : Sharon, Seth, Eric en Scott, alle vier New Yorkers. Eric is al aan de orde geweest, het geilste joch van de groep. Seth was Joel Grae's zoontje, babyface, donkerblond, zware luide stem, valse smile de hele tijd, vrij grote mond maar een stuk minder dom en irritant dan Eric. Het leek me eigenlijk een softie. Hij schold naar hartelust op de Moonies, maar met al zijn voorgewende rijkeluiskind sophistication leek hij me makkelijk te manipuleren. Hij was ca. 20, eigenlijk nog een kind, maar hij wilde graag

 

65

 

volwassen zijn. Sharon was niet de enige die het van zijn vader wist, ik had het in Barrytown al opgevangen. René vertelde later dat hij Seth daarover aansprak. Die ontkende heftig dat zijn vader voor de Moonies werkte. Sharon zei dat hij zijn vader adoreerde. Scott Auerbach was de zoon van een TV producent, zelf fotograaf. Hij wilde een reportage maken om aan een blad te verkopen. Hij was achter in de twintig, volwassen, gereserveerd, een beetje zeurende stem, bril, zwart haar, de mond van Randy Newman, eigenlijk heel onzeker. Ik ben nooit dicht bij hem in de buurt geweest. Sharon ontliep alle drie. Ze vertelde dat ze zich in Barrytown verplicht hadden gevoeld iets over het jodendom te vertellen in de serie wereldreligies zoals beleefd door participants (ik had ze allemaal gemist). Ze geloofden geen van allen. Om niet al te vals te klinken behandelde zij de Holocaust. Richardson had toen Bruce Tate naar voren geschoven, de self-styled black jew, die een verward verhaal had. Ze had die move als opzettelijke ondermijning gezien. Ze vertelde nog wat: ze was mee geweest naar het Tibetaanse klooster in Woodstock. Ze zat voor in naast de chauffeur, Eric Olsen, een Moonie. Op de terugweg dreigde hij de hele tijd out te gaan, ze stond doodsangsten uit. Hij had niet alleen slaap, er was iets mis met die jongen. Hij rolde vaak met zijn nek en zijn ogen. Met Sharon en anderen heb ik er een keer over gepraat, de conclusie was eensluidend: they've done something to him. Hij was zo gestoord dat je meelij met hem had. Hij had een lange lok over zijn voorhoofd, vaak een zonnebril op zijn hoofd, grote kaken, schrikogen. Hij had iets te maken met CARP (Collegiate Association for Religious Principles), de Moonie coverorganisatie voor studenten. Er was er nog een van CARP, geen Moonie, een blonde Canadees, David Rowan, protegé van Richardson, hij rotzooide met diens dochter Sarah.

Sharon hield van reptielen en insecten. In haar oude huis in New York had ze een complete dierentuin, met pythons, schorpioenen, tarantula’s en dergelijke. De pythons kon ze om zich heen leggen. Het deed me denken aan de creep in Amsterdam die zijn huis daarmee vol had; er was iets engs daar. Sharon had dat eigenlijk ook, maar op de een of andere manier benauwde me het niet. Ze zag eruit als een heksje, maar ze was een geboren heks, geen gecultiveerde, zoals al die hippievrouwen vroeger die er als gypsies probeerden uit te zien, de vingers vol ringen, tarotkaarten bij de hand. Ik had er een hekel aan. Er school een enorme kracht in Sharon, ze was lenig, een ster in yoga, gemediteerd had ze ook (TM) en ze kende Sikh-goeroes in New Orleans. Ze had Yoko als voorbeeld (haar vader deed zaken met haar). Van nieuwe muziek wist ze niks, niemand trouwens in de groep. Ze was pas nog naar Bob Dylan gaan kijken – ik zou er niet meer over peinzen: the Band is er destijds in stijl uitgegaan met de Last Waltz en dat hadden al hun gasten ook moeten doen, behalve Van Morrison, Ierse soul is eeuwig – en dat vond ze goed. It was solid, zei ze. In New Orleans had ze alle ouwe rotten zien spelen, Fats, Jerry Lee, Chuck Berry, dat soort jongens.

's Avonds of liever 's nachts waren we weer aan het drinken op de kamer, het werd een berucht hol. Toen Steven de kamer uit ging, stond er een Moonie achter, dat vertelde hij de andere ochtend, hij was niet ad rem genoeg meer om stennis te maken. Dat er gespioneerd werd verbaasde me niks, it ‘s  second nature to them. Pradeep was op dreef: volkomen on-       

 

 

Naar aflevering 14

 

Naar INHOUD