Last Tango In Korea

HOE HET BEGON

 

Leo den Dulk (red.)                 

 

Jaren na een absurde wereldreis op kosten van de Unified Church, de organisatie die geleid werd door de Koreaanse Reverend Sung Myun Moon en beter bekend als ‘de Moonies’, beschreef Laurens van der Heyden zijn avonturen – want zo mogen zijn belevenissen wel genoemd worden

De Moonies hadden de niet geringe ambitie om als in een big melting pot alle bestaande godsdiensten te laten samensmelten tot één nieuwe wereldgodsdienst onder leiding van Moon. De opzet, met in principe strak geleide opwekkingsbijeenkomsten, tv-programma’s en internationale congressen, was bekend van bewegingen als die van de Amerikaanse evangelist Billy Graham, de oprichter van de Billy Graham Evangelistic Association, die met zijn crusades veel aanhang verwierf onder reformatorische christenen. Moon gooide zijn net wijder uit: ook hindoes, moslims, boeddhisten en aanhangers van andere grote en kleinere religies werden uitgenodigd om met Moon’s ideeën kennis te maken.

 

Een van de Nederlandse aanhangers van wat aanvankelijk de Unified Family werd genoemd was Patricia Sekhuis, de zus van Pedro, onze klasgenoot op het gymnasium in Arnhem. Laurens, Pedro en ik hadden met enkele anderen vanaf 1968 op school de boel flink op stelten gezet. Een jaar later kwam ook Harbert Diephuis erbij. Alles moest anders, en wel meteen! We haalden onze inspiratie uit Hitweek en de Provokrant, daar konden onze medescholieren weinig mee. Tegelijkertijd was het allemaal best braaf, je hoefde niet zoveel te doen om ze ongerust te maken. Toch waren er meisjes die ons aanduidden als ‘de knokploeg’. Vreselijk overdreven vonden wij dat. Er werd stevig gedronken en geblowd, we luisterden naar rare muziek en kleedden ons nogal ongymnasiaal. Bij de diplomauitreiking kregen we géén hand van rector Taeymans.

 

Al die weerstand schiep saamhorigheid en leidde tot vriendschappen die ons hele leven duurden. Met wisselend succes gingen we studeren, in Amsterdam natuurlijk, daar wilde iedere Arnhemmer heen. Na uitstapjes naar verschillende woonplekken waarvan sommige verdacht veel op communes leken – de Harscamp, Ouderkerk en andere plekken op het platteland – kwamen de meesten weer in Amsterdam of in Arnhem terecht. Laurens, die ik pas op zijn achttiende voor het eerst een meisje had zien zoenen op een feestje bij een nichtje, kreeg niet lang daarna vaste verkering met Saskia. Hun huis – nou ja, eerst één grote zolderkamer, later een flink kierende etage – was de plek waar veel van onze feesten plaatsvonden, ook al omdat er geen buren waren die bezwaar maakten tegen de herrie. We gingen samen op vakantie en naar concerten, Laurens en twee van zijn zussen raakten in de ban van Goeroe Maharaji, verschillende van onze vrienden eveneens.

 

In 1981 gingen Laurens en Saskia op dramatische wijze uit elkaar. ‘De overname’ heette dat later, want zij werd ‘overgenomen’ door onze vriend Harbert. Laurens had het niet zien aankomen en flipte totaal, zo erg dat de andere vrienden hem angstvallig in de gaten hielden, maar hij was vrijwel onbereikbaar.

 

Dit is de periode waarin het verhaal begint, toen Pedro een reddingspoging ondernam. Niet lang ervoor was zijn zus Patricia (‘Patries’), ongeveer twee weken nadat ik haar vanuit Enschede naar Amsterdam had verhuisd, door de Moonies binnengehaald, en ze ging er nooit meer weg.

 

Over het manuscript

 

Laurens zette het hele verhaal in 1985 uit zijn geheugen op het papier. Het woord manuscript moet hier letterlijk worden genomen, want hij schreef de 442 pagina’s met de hand in zijn bijzondere handschrift, dat heel regelmatig was – zo regelmatig zelfs dat hij als vakantiewerk bij de Provincie Gelderland paspoorten met de hand mocht schrijven, en later ook zijn doctoraalscriptie aan de UvA in handschrift mocht inleveren, in die tijd al heel ongebruikelijk. Die regelmatigheid heeft als voordeel dat het omzetten met behulp van OCR van de geschreven tekst naar een digitaal tekstbestand doenbaar was.

 

Redactie van het manuscript

 

De tekst van het manuscript is door mij omgezet met een OCR programma; in eerste instantie zijn daarvan de leesfouten gecorrigeerd. Geredigeerd heb ik de tekst alleen daar waar de leesbaarheid erom vroeg en om fouten in het origineel te corrigeren. Dat laatste geldt ook een aantal schrijfwijzen die de tekst minder leesbaar maken. Laurens had de gewoonte om overal ‘een’ en ‘het’ te schrijven als ‘ ‘n ’ en ‘ ‘t ‘, en dubbele punten in plaats van punten. Daar struikel je als lezer over, die zijn er uit gehaald. Verder zijn alleen verschrijvingen, taalfouten en erge stilistische missers verbeterd.

De oorspronkelijke paginering van het manuscript, dat met fineliner eenzijdig op A4 printerpapier is geschreven is gehandhaafd.

 

Publicatie

 

Geheel in de traditie van Franse auteurs als Eugène Sue waar Laurens zo van hield zal dit verhaal hier online worden gepubliceerd als feuilleton, in afleveringen van 5 pagina’s volgens de originele nummering. De afleveringen zullen ongeveer wekelijks verschijnen op www.mooniereis.cantua.nl. Ze zijn voor iedereen toegankelijk, maar het auteursrecht blijft bij Laurens’ erfgenamen. Overnemen van delen van de tekst mag alleen gebeuren met bronvermelding. Of er op langere termijn een integrale uitgave komt, al dan niet in druk, wordt nog bekeken.

 

Hierna de eerste aflevering van het feuilleton Last Tango in Korea.